فیلم به رنگ ارغوان رو دیدم و در مورد فیلمنامه و تکنیک فیلم سازی و کلا محتوای فیلم می تونم بگم :

پایان

به نظرم یک هنرمند باید همیشه پیشرو باشه برای دیدن چیزهایی که ما خودمون تو جامعه هر روز می بینیم چرا باید پول بلیط بدیم و تازه چیزی جذاب رو هم نبینیم. من خیلی کم سینما میرم و وقتی هم برای دیدن فیلمی میرم آخرش به یک جمله می رسم (چه پوچ و مسخره). ۲ تیپ کار توی سینما ها باب شده  :

 ۱- فیلم های جلف و مسخره که حتی خنده دار هم نیست (چرت و پرت گویی های بی معنی).

۲- فیلم های سیاسی که یکی به نعل می زنن و یکی به میخ و در آخر هم باز ، گویای مسایل روزمره آن هم با تحریف است.

* یاد آور می شم که فیلم های خوب زیادی از فیلم سازان ایرانی دیده ام و نسبت به عمل آنها ارادت خاصی دارم و ممنونم که هر از چند گاه فیلمی می بینم که من رو به فکر فرو می بره